ΑΛΙΚΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΕΛΛΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

12 Απριλίου 2018

ΟΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ «ΕΥΣΕΒΕΙΣ» ΘΡΗΣΚΕΥΟΜΕΝΟΙ

 
Στους κόλπους της εκκλησίας συναντούμε συνήθως δύο κύριες κατηγορίες πιστών.
Είναι οι άνθρωποι της  παραβολής του Τελώνου και  Φαρισαίου.
Οι πρώτοι είναι αυτοί που έχουν συνειδητοποιήσει τη θνητότητα  και τον πνευματικό τους θάνατο, αγωνιζόμενοι εν μετανοία.
Απαλλαγμένοι δε από κάθε είδους κοσμικά σχήματα και μορφώματα βιώνουν απερίφραστα μία στάση ζωής, όχι με λόγια αλλά με τις πράξεις τους και μόνο.
Δύσκολα  διακρίνουμε τις αρετές τους γιατί ο πνευματικός τους αγώνας είναι μυστικός και ως εκ τούτου χωρίς επάρσεις εγωισμού και κοινωνική διαφήμιση.
Οι δεύτεροι είναι  αυτοί που έχουν αντιληφθεί την εκκλησία ως ένα κοσμικό σχήμα που εξυπηρετεί τα προσωπικά και κοινωνικά τους οφέλη.
Συνήθως ως βάση οι δεύτεροι  δεν έχουν την πίστη τους προς το Χριστό αλλά ψευδείς ηθικές αρχές με τις οποίες πλάθουν μία φαινομενική εικόνα προς τους άλλους.
Πολλές φορές εργαζόμαστε «πνευματικά» όχι προς δόξαν Χριστού  αλλά για την υστεροφημία μας και την δημόσια εικόνα μας (φαρισαϊσμός).
Είναι δε παρατηρημένο ότι ο αηθικισμός τους δεν μπορεί να βασιστεί μόνον στο εκκλησιαστικό σκέλος αλλά στηρίζονται και σε ένα δεύτερο αυτό των κοινωνικοπολιτικών φρονημάτων τους.
Και τα δύο σκέλη έχουν κοσμικές  βάσεις, δογματικά εδραιωμένες.  Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την οίηση της ανωτερότητας τους απέναντι στους …αμαρτωλούς  και όχι την συνειδητοποίηση της κατάστασής τους.
Το δε ένα σκέλος δεν μπορεί να σταθεί χωρίς το άλλο.
Δυστυχώς οι περισσότεροι ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία.
Ολίγοι οι εκλεκτοί.
Η κατάκριση πρωταγωνιστεί σε εμάς …τους δήθεν, διασφαλίζοντας ψευδώς βεβαίως, βεβαίως την προσωπική μας στάση.
Οι Άγιοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους τελευταίους πάνω στη γη και τους άλλους καλύτερους. Και το πίστευαν βαθιά μέσα τους αυτό χωρίς να έχουν ίχνος κατάκρισης.
Το ίδιο πίστευε για τον εαυτό του και ο Απόστολος Παύλος
Κάποτε  ένας πρεσβύτερος απέβαλε έναν αδελφό που αμάρτησε από την σκήτη, ο δε Αβάς Βησσαρίων, σηκώθηκε πάνω και φώναξε, «περίμενε, φεύγω και εγώ μαζί σου. Είμαι και εγώ αμαρτωλός…».
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος  στον 10ο λόγο, παρ. 9 γράφει:
Ακόμα και την ώρα του θανάτου του αν δεις κάποιον να αμαρτάνει, μήτε τότε να τον κατακρίνεις
διότι η απόφασις του Θεού είναι άγνωστη στους ανθρώπους.
Δεν υπάρχει τέτοια εντολή από τον Χριστό, δηλ. να κρίνουμε εμείς τους συνανθρώπους μας για την όποια πνευματική τους κατάσταση εκτοξεύοντας προς αυτόν ύβρεις και κατάρες.
Το μίσος δεν το έχουν αυτοί αλλά δεσπόζει στην ψυχή μας.
Κριτής όλων των ανθρώπων είναι μόνον ο Χριστός.
Με την κατάκριση και την επιθετικότητα απωθούμε τον συνάνθρωπο μας από τους κόλπους της εκκλησίας η οποία είναι η κιβωτός της σωτηρία μας και θα δώσουμε λόγο γι αυτό.
by vasileios

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Αναγνώστες